fbpx
Inspirerend gezin: als weduwe alleen op wereldreis met peuter
Reizen met kinderen, reisblog voor gezinnen
20402
post-template-default,single,single-post,postid-20402,single-format-standard,cookies-not-set,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive

Inspirerend gezin: als weduwe alleen op wereldreis met peuter

Nadja verloor haar man en haar moeder kort na de geboorte van haar dochter. Maar in plaats van bij de pakken neer te gaan zitten besloot ze, samen met haar dochter Fleur en haar man Jeroen in hun hart, de reis van hun leven te maken. Nadja vertelt openhartig over de hoogte- en dieptepunten van hun avontuur.

Wie zijn jullie?

Mijn naam is Nadja  (40) en ik ben moeder van een prachtige dochter, Fleur (3). Ik heb meer dan 10 jaar, samen met mijn man Jeroen, in Londen gewoond en gewerkt. Fleur is in Londen geboren. Kort na de geboorte werd mijn man op klaarlichte dag door een psychopaat op straat doodgestoken. Er zijn geen woorden die kunnen beschrijven wat wij hebben meegemaakt. Omdat ik er in Londen alleen voor stond, zijn wij teruggekomen naar Nederland om dichterbij familie te zijn. Helaas overleed later ook mijn moeder, die een hele grote hulp was.

Als weduwe op wereldreis met een peuterdochter. Waarom? 

De wereld zoals ik hem kende, en al de dromen die wij hadden voor onze gezamenlijke toekomst, storten van de ene op de andere dag in elkaar. Binnen 11 dagen ging ik van gelukkig getrouwde, nieuwe moeder naar weduwe en alleenstaande moeder. Die tijd die volgde, de leegte, het gemis en het verdriet waren een hel. Het vergt zo veel kracht en moed om naar voren te kijken, maar ik had geen keuze want ik moest wel door voor onze kleine meid. ‘Functioneren en doorgaan’ of ‘moeder zijn en van het leven en je kind genieten’, zijn twee hele verschillende dingen.

Van Fleur’s eerste levensjaren kan ik mij nog nauwelijks iets herinneren, en ook daar rouw ik om. Mijn oude leven, hoe graag ik dat ook wil, komt niet meer terug. Dus leerde ik te accepteren een nieuw leven te creëren en ging ik op zoek naar wat mij vreugde bood. Thuis was elke dag als de dag daarvoor en daar werd ik niet echt blij van. Mijn motto is eigenlijk altijd geweest ‘live life by example’ en toen werd ik me echt bewust dat ik zo geen goed voorbeeld voor onze dochter ben. Ik wilde weer van het leven genieten! Reizen was altijd al mijn grote passie, dus waarom niet gewoon de wereld rond met Fleur?! Ik heb altijd al veel gereisd, eerst alleen en later met Jeroen. Wij hebben beide internationaal gewerkt en gewoond en deze levensstijl wilden wij ook voor onze kinderen.

Natuurlijk zag ik ertegenop, zoiets groots, maar ik was te moe om in moeilijkheden te denken. Ik wilde in mogelijkheden denken! Ik wist dat ik mijn geluk in mijn eigen handen moest nemen en de toekomst moest creëren die ik wilde voor Fleur en mij.

Voordat mijn man overleed hadden we al plannen om  te reizen en Fleur de wereld te laten zien. We hadden zelfs al een reis in de planning staan naar Mozambique en Nepal. Maar daar is het helaas nooit van gekomen. Vanaf het begin heb ik mezelf beloofd niet hard en verbitterd te worden. Ik wist dat ik Fleur de wereld wilde laten zien, zoals altijd al ons plan was.

Ik eer Jeroens leven door van dat van ons het beste te maken.

Hoe ziet jullie reis eruit in het kort?

Wij zijn heel spontaan en flexibel. Ik heb een retourtje Bangkok geboekt en verder zien we het wel. Wel heb ik ideeën van waar ik naartoe wil of wat wij willen doen, maar niets vasts. Vaak weet ik niet waar we de volgende week zullen zijn. Ik was al vaker in Thailand geweest, maar nog nooit met kind en was verbaasd van hoe makkelijk het daar is om met een kind te reizen. Het bleek de perfecte introductie voor zuidoost Azië.

Onze reis tot nu: Thailand, Myanmar, Maleisië, Singapore, Bali, Lombok, een cruise naar de Komodo eilanden, Flores, zuid Sulawesi, Java, Sumatra, Maleisië, Thailand, Cambodia

Op de planning staan Vietnam, de Filipijnen en Laos.

Hoe is dat om alleen te reizen?

Ik reis niet alleen! Ik reis met mijn dochter Fleur en Jeroen reist mee in ons hart. Het is een fantastische ervaring, want Fleur opent deuren en de harten van de lokale bevolking en andere reizigers. Om te zien hoe zij de wereld ervaart, hoe zij zich verwondert over kleine dingen, hoe ze communiceert met mensen van alle leeftijden en nationaliteiten is fantastisch.

Maar het is ook ontzettend pittig, vooral op logistiek gebied. Het plannen van de reis kost veel meer tijd dan ik vooraf had gedacht. Er is ook niemand om mee te overleggen, dus ik leer steeds meer op mezelf te vertrouwen en mijn intuïtie te volgen. 

Hoe is het reizen voor Fleur?

Sinds we reizen is Fleur ontzettend veranderd. Ze spreekt inmiddels 3 talen: Nederlands, Duits en Engels. Maar ik ben ook veranderd. Ik voel me emotioneel en fysiek veel sterker dan voor de reis. Ik ben over de angst van het onbekende heen. Ik heb het plezier in het leven weer teruggevonden. Ik ben zo trots dat ik deze kans gecreëerd heb en dat zowel Fleur als ik het leven weer omhelzen.

Sinds we op pad zijn krijg ik vaak de vraag ‘is it just the two of you?’ Waarop ik dan antwoord ‘yes, just the two of us’. Nu we bijna 5 maanden onderweg zijn realiseer ik mij dat het niet ‘just us’ is, maar ‘us’. We zijn samen compleet en genoeg. Als mensen vragen of de papa van Fleur aan het werk is of misschien nog slaapt antwoord ze dat hij dood is en gaat daarna vrolijk verder met wat ze aan het doen is. Terwijl voor mij die momenten ontzettend confronterend en moeilijk zijn. Het rouwen houdt nooit op, maar ik weet dat ik door deze emoties moet en dat de tijd ervoor zal zorgen dat de pijn minder wordt.

Hoe is het om zo’n verre reis te maken met een kind? Wat maakt het leuk?

Het is geweldig! En veel makkelijker dan ik ooit had verwacht. Toen we begonnen droeg Fleur ’s nachts nog luiers en hadden we een buggy bij ons. Na een paar weken besloten we beiden ergens achter te laten, waardoor we veel minder bagage hoefden mee te slepen en het reizen makkelijker werd.

In Azië zijn mensen dol op kinderen. Om een voorbeeld te geven; als we in een restaurant zijn proberen de medewerkers haar te entertainen en nemen haar zelfs soms mee de keuken in, zodat ik rustig kan eten. Ze zijn gewoon zo vriendelijk en je hebt nooit het gevoel dat je kind ongewenst is.

Waar we ook zijn, we zijn een attractie. Er zijn al zoveel foto’s van ons geweest dat ik niet wil weten op hoeveel  Instagram en Facebook-sites zijn verschenen. Meestal is het oké, maar als ze er genoeg van heeft, zegt ze duidelijk ‘alsjeblieft geen foto!’

Terwijl ik dit aan het typen ben, zit ik op het strand, onze bungalow ligt direct aan het strand en Fleur doet een dutje. Een van de zeldzame momenten waarop ik wat tijd voor mezelf heb.

Wat zijn lastige aspecten?

Die zijn er zeker ook, het is een enorme verantwoording om alles alleen te regelen. Het regelen/plannen van de reis neemt best veel tijd in beslag. Tijd die ik eigelijk niet heb, want ik ben altijd met Fleur samen. Het is heel intensief, thuis is er een soort routine, maar die heb je op reis niet. Fleur gaat daar gelukkig wel makkelijk mee om. De ‘strijd’ om bedtijd heb ik opgegeven. Ik moet wel opletten dat ze niet overprikkeld raakt wat vooral in grote steden vlug kan gebeuren. Daar zit je dan op een mooie interessante plek, ik wil cultuur maar in plaats van musea gaan wij op zoek naar een speeltuin – ik had laatst ergens gelezen dat ‘love is all about compromise’ en ja, dat is het! 

 In het begin voelde ik een soort van wrok jegens Fleur, omdat ik vanwege haar niet de dingen kon doen die ik echt wilde doen en vooral überhaupt geen tijd had voor mezelf. Zoals yoga, surfen of duiken of gewoon in alle rust een boek lezen. Ik keek dan naar andere reizigers die rondliepen, een boek aan het lezen waren, aan het zonnebaden waren, koffie dronken, ’s nachts naar buiten gingen, enzovoort … En dan voelde ik een steek van jaloezie en woede omdat onze situatie anders is. Als wij deze reis met z’n drien hadden gemaakt, hadden wij ervoor gezorgd dat iedereen aan zijn trekken kwam en tijd voor zichzelf zou hebben. Er zijn dus heel veel situaties waar het gemis van mijn man weer heel duidelijk en pijnlijk naar voren komt. 

Het motto ‘you can’t give from an empty cup’ is helemaal waar, dus heb ik ook geleerd om op reis tijd voor mezelf te creëren. Zo waren wij bijvoorbeeld ca 3 weken op Bali en toen is Fleur daar naar de kleuterschool gegaan. Daardoor had ik tijd om te surfen en te yoga-en en heb weer wat energie bijgetankt. Ook ben ik behoorlijk makkelijk en heb het vertrouwen, om Fleur achter te laten bij anderen, zodat ik wat tijd voor mezelf heb.

Tijdens de reis werd je opeens erg ziek. Hoe ging dat met Fleur?

Gedurende mijn reis door het weduwschap ben ik altijd verbaasd geweest over de vriendelijkheid van vreemden. Op de een of andere manier heeft onze situatie zoveel deuren en mensen geopend die extra moeite hebben gedaan om ons te helpen. Dit werd opnieuw duidelijk toen we in de jungle van Sumatra waren en ik dengue kreeg. Ik lag 7 dagen lang in bed met hoge koorts. Gelukkig waren we in een hotel waar het personeel zo ongelooflijk aardig was om voor Fleur te zorgen.

Na 7 dagen besloot ik dat het tijd was om naar een ziekenhuis in Medan te gaan. In het ziekenhuis was ik helemaal alleen met Fleur en voelde ik me een emotioneel wrak. Ik voelde me boos en had zelfmedelijden. Ik wilde naar huis, naar de tijd dat alles nog was zoals vroeger. Waar Jeroen voor me zou zorgen en me vast zou houden. Toen kreeg ik bezoek van twee mensen die de boel weer goed maakten. Een goede vriend van thuis vroeg aan zijn studenten uit Indonesie of ze iemand wisten die bij ons op bezoek konden komen. Twee vrouwen stonden ineens in mijn kamer, vrienden via via via. Met snoepjes en de vraag of Fleur een dag met ze mee op pad wilden. Binnen 5 minuten had Fleur er twee vriendinnen bij en gingen ze naar de speeltuin en ijsjes eten. Ik vind het zo verbazingwekkend dat Fleur zich zo makkelijk aanpast aan nieuwe situaties. En dat vreemde mensen bereid zijn om ons op deze manier te helpen.

Dat ik ziek zou worden tijdens het reizen was mijn ergste angst. Maar deze ervaring heeft me nogmaals laten zien dat we nooit alleen zijn en dat het goed gaat met ons leven. Ik voel me er veel sterker door en ooit zorgt deze gebeurtenis voor een fantastisch verhaal aan de eetkamertafel.

Wat was jullie favoriete bestemming tot nu tijdens deze reis?

Ik was verrast hoe leuk ik Thailand vond. Zo’n kindvriendelijke plek met goede infrastructuur en ook nog goed te betalen. Maar Indonesië vond ik ook fantastisch, vooral Flores en Sulawesi. Al zijn die plekken wel een stuk avontuurlijker, maar zo rijk op cultureel gebied. En natuurlijk Myanmar! En Cambodia vond ik geweldig. Wij zijn hier op onze huwelijksreis geweest dus om naar dezelfde plekken terug te gaan is heel bijzonder. Ook voor Fleur want wij praten veel over ‘mama en papa zijn hier ook geweest’.

Waar vinden we jullie de aankomende maanden?

We zijn naar Sumatra geweest om de orang-oetans te zien, maar helaas is dat door de dengue niet gelukt. We vlogen terug naar Thailand om wat tijd op het strand te hebben. Aanvankelijk wilden we Borneo verkennen, maar zijn op dit moment in Cambodia en gaan met de boot richting Vietnam en de Mekong Delta verkennen, voordat we naar de Filipijnen gaan. 

Weten jullie al wanneer je weer thuiskomt?

Waarschijnlijk tegen de zomer, als het mooi weer is. Maar de plannen voor een volgend avontuur zijn al in de maak. Fleur begint over ongeveer een jaar aan school, dus ik wil het meeste halen uit de tijd die we nu hebben. Ik heb al zoveel gemist …

Heb je tips voor ouders die ook een verre reis willen gaan maken met kinderen?

Gewoon doen! Denk niet te ingewikkeld, dingen zijn makkelijker dan je verwacht. Hoe ontspannener ik was, hoe gemakkelijker Fleur was. Laat de controle los en ‘go with the flow’ 

Pak licht in. Toen we weggingen dacht ik dat ik licht reisde, maar onderweg heb ik zoveel dingen achtergelaten. We zijn begonnen met een wandelwagen, luiers en een kleine rugzak met speelgoed. Maar die bleken niet nodig.Hoe lichter je reist, hoe makkelijker het is.

Benieuwd naar de avonturen van Nadja en Fleur? Volg ze dan op Instagram @journey_of_a_widowed_mom.

> Meer inspirerende verhalen lezen? Bekijk dan onze Inspirerende gezinnen pagina.


PS: Heb je ons nieuwe GRATIS tabletmagazine al gezien? Boordevol reisinspiratie speciaal gericht op gezinnen? Nee? Je download ‘m hier.

Ook leuk om te lezen
3 Reactie's
  • Yvonne
    Geplaatst op 10:44h, 17 februari Beantwoorden

    Wow, wat een bijzondere reis maken jullie Nadja en wat enorm bewonderenswaardig hoe je het leven weer hebt opgepakt. Daar is veel kracht voor nodig. Geniet van de rest van jullie reis en van elkaar!!

  • Lisa - FlipFlopGlobetrotters.com
    Geplaatst op 13:12h, 17 februari Beantwoorden

    Zeker een inspirerend gezin! En een reminder om iedere dag te leven alsof het je laatste is. Wat een prachtige reis maken jullie Nadja en Fleur, zowel fysiek als emotioneel! Bedankt voor het delen van jullie verhaal, het heeft veel indruk gemaakt. Wij hebben 10 maanden door Zuid-Oost Azie gereisd toen ons zoontje ietsje jonger was dan Fleur en ondanks dat wij met z’n drieen waren herken ik veel. Van reizen zonder naar reizen met kids is een behoorlijke omschakeling! Heel veel plezier en succes met de rest van jullie reis. Happy travels!

  • Frans Alamanda
    Geplaatst op 05:37h, 18 februari Beantwoorden

    Nadja en Fleur, leuk jullie weer hier te zien, we hebben prachtige herinneringen aan jullie verblijf hier in Alamanda Villas in Jogjakarta. Leuk om nog even terug telezen wat we samen besproken hebben hier, dat Fleur een dag uit ging zodat jij kon lezen. Spijtig te horen van de deque, maar je bent er weer boven op dus komt goed! fijne reis verder en groetje van ons allemaal special van nanik ! 🙂

Geef een reactie

Meld je nu aan voor het gratis Kleine Globetrotter Magazine

en laat je inspireren door leuke verhalen en mooie foto’s.

Klik hier voor je aanmelding!